Ośrodki narciarskie Plan de Corones

„Panettone” na Kronplatz to idealne miejsce na dużą, modułową karuzelę narciarską, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie (a raczej śnieg do jazdy po stokach). Górna część, położona na otwartym polu za lasem, jest praktycznie w całości przystosowana do jazdy na nartach i ratrakowana, a jej łagodne stoki oferują przyjemne spadki i skocznie.
Można na przykład „rozgrzać mięśnie” na stokach Belvedere i Sole – nazwy te mówią wszystko.
Uformowanie góry umożliwiło wówczas utworzenie 5 tras prowadzących do doliny o długości od 5 do 7 km i wysokości od 1000 do 1300 m – liczby, które trudno znaleźć w Alpach Wschodnich.
Nawet koncentracja czarnych tras nie ma sobie równych we wszystkich Dolomitach: obszar ten może poszczycić się rekordem zarówno pod względem całkowitej długości czarnych tras (26 km, co stanowi 25% powierzchni dzielnicy), jak i nachylenia (szczytowe wartości przekraczają 60%).
Najbardziej wymagającym stokiem, skierowanym na północ, a zatem często znajdującym się w cieniu lub palącym słońcu, jest ten z widokiem na Brunico. Zalecane rano, aby znaleźć błyszczący śnieg.
Tutaj, gdzie śnieg jest zawsze sypki lub zbity, czeka na nas czarny Sylvester, 5-kilometrowy wijący się przez las, aby uzyskać przewyższenie około 1300 m, lub jego bliźniak Herrnegg, jeszcze bardziej stromy.
Wrażenie jest fantastyczne: wydaje się, że przelatuje nad Brunico i doliną, która tutaj z góry wygląda jak widok z Google Earth…. W rzeczywistości są to stoki, które mogą sprawiać problemy bardziej ze względu na ich długość i ciągłość, co obciąża nogi, niż ze względu na stromość szczytów, która w każdym przypadku na Herrnegg sięga 60%.
Ci, którzy chcą ograniczyć się do powtarzania wyższych, tańszych odcinków początkowych, nie muszą zjeżdżać do doliny, mogą natomiast skorzystać z drugiego odcinka kolejki linowej Kronplatz II lub Gipfelbahn.

Strona Valdaora, skierowana na północny wschód, jest średnio wymagająca (a rano bardziej słoneczna): są to głównie trasy niebieskie i czerwone, bardzo przyjemne i urozmaicone, nadające się do „ciągnięcia” szybkich zakrętów, jak np. „Marchner”, natomiast głównym zboczem dochodzącym do doliny jest „Olang”, czerwony, wymagający nieco spokojniejszego, mający również 6,5 km długości.

Zbocze w kierunku przełęczy Furcia i San Vigilio jest zamiast tego łagodniejsze (ale z wymagającymi wariantami) i charakteryzuje się zróżnicowanym nasłonecznieniem: można wybrać bardzo szeroki stok Furcia n. 9 lub dla bardziej zdecydowanej Furcii 12.
W pobliżu przełęczy Furcia nie można pominąć objazdu na stoku Pre de Peres, na którym w każdym dniu sezonu i o każdej porze leży sypki śnieg.
Następnie do wioski San Vigilio jest dobre 6 km trasą, która stopniowo staje się łagodniejsza, aż wpada w zbocze Col Toron i „historyczne” zbocze Miara, coś w rodzaju ogromnego obozu szkolnego o długości 2 km, z naprzeciwko wspaniały widok na wioskę San Vigilio i piramidę w Dolomitach Sasso Putia.
Ale w San Vigilio czeka nas niespodzianka: jesteśmy u podnóża Planu, ale dzielnica się nie kończy! Nad wioską przelatujesz kolejką linową, która zabierze Cię na kolejny stok, Piz de Plaies: stąd z kolei schodzi kolejny flagowy stok, stok Erta (w języku ladyńskim oznacza stromy), na którym odbywają się międzynarodowe zawody ( Puchar Europy FIS): nie zapominajmy, że to ojczyzna Manfreda Moelgga!
Z drugiej strony, schodząc z Piz de Plaies w kierunku Val Badia, odkrywa się kolejny klejnot: zbocze Piculin – zdecydowanie „czarne” – które prowadzi do Piccolino: oznacza to możliwość dotarcia do Pedraces, La Villa… i całej Sella Tor Ronda (po odcinku skibusem pomiędzy Piccolino i Sompunt)!
W praktyce z Brunico na narty na Marmoladę można było dojechać w jeden dzień (ale żeby zdążyć na czas, trzeba się śpieszyć!).