In het hart van de Dolomieten Het Civetta-district ontspringt uit de regio Veneto met een groot grondgebied met een ongerept landschap vol suggesties; Alleghe, Zoldo, Selva di Cadore en Palafavera zijn de belangrijkste plaatsen van het district, omgeven door het prachtige panorama van de Dolomieten, met de Monte Civetta en Pelmo, dat kan worden beschouwd als het hart van de Dolomieten zelf. Vanaf het einde van de XNUMXe eeuw zagen deze bergen de komst van vele schrijvers, dichters en vooral bergbeklimmers en klimmers, allemaal in vervoering door het schouwspel van de rode rots bij zonsopgang en zonsondergang, gefascineerd door de ongerepte natuur van deze valleien.
Monte Civetta oefende toen vooral een bijzondere aantrekkingskracht uit vanwege de majesteit en de duizelingwekkende grootsheid van de muren. Aan het begin van de twintigste eeuw probeerden toeristen – Engelse ontdekkingsreizigers en vervolgens de beroemde bergbeklimmers van de Beierse school – met succes de muren van de Civetta te beklimmen. In augustus 900 ondertekenden Emil Solleder en Gustav Lettembauer de eerste codificatie van de zesde graad in de geschiedenis van het wereldbergbeklimmen.
Maar de Monte Civetta inspireerde niet alleen klimmers; zoals we al zeiden, ook veel schrijvers, vooral dichters, werden door die muur geïnspireerd. Giosuè Carducci, een zomerbezoeker van de plaatsen, schreef in 1866:
“ Ik ben hier, midden in de echte Alpen, aan de voet van de Civetta, een berg die, in tegenstelling tot zijn naam, grandioos mooi is met eeuwige sneeuw en gletsjers op zijn flanken. 's Avonds, wanneer de zon al laag staat voor onze wereld, verlicht hij zijn pieken en toppen nog steeds met een fantastisch roze licht. De berg lijkt dan wel een grote citadel van de Titanen, verlicht voor een feest ter ere van de verzoende goden. ” Een ander concreet en verfijnd beeld van deze unieke berg bereiken ons via de woorden van de illustere bergbeklimmer H. Kiene: “ Civetta, berg van verlangen, berg van dromen! Je naam betekent in het Duits uil of ook tovenares, de mooie, verlegen, charmante. Je bent beide. Met een beetje verbeelding, afkomstig uit Livinalongo, kan men in jou die grote vogel met halfopen vleugels herkennen, gehurkt in het sprookjesboek van de Alpenwereld, die symbool staat voor wijsheid en kennis. ” Maar voor velen – voegen wij eraan toe – het vertegenwoordigt ook die verleidelijke, flirterige vrouw die, onverschillig en minachtend, haar schoonheid beschouwt in de blauwe spiegel van Lake Alleghe, en stilletjes op zoek gaat naar dappere bewonderaars om de grillen van haar ontoegankelijkheid te overwinnen langs de vele gevaarlijke paden die leiden naar de schitterende hoogten van haar top.
Civetta en Pelmo zijn dus reuzen van de Dolomieten in het centrum van een van de bekendste omgevingen ter wereld; omringd door de Sella Group, de Pale di S. Martino, de Tofane, de bergen die Cortina d'Ampezzo en de Marmolada omlijsten, hebben ze een bijzonder mooi skigebied op hun hellingen zien oprijzen!
Ski Civetta is het grootste skigebied in de regio Veneto geworden, gelegen tussen de Marmolada en Cortina D'Ampezzo, en verbindt de skigebieden van Alleghe, Zoldo, Selva di Cadore en Palafavera.
Ontdek de beste aanbiedingen voor een sneeuwvakantie in de mooiste chalets en hutten in de Dolomieten, de beste accommodaties midden in het hart van de Dolomieten met een typisch alpine karakter.
Ontdek de beste vakantieaanbiedingen aan de voet van de Dolomieten in Val Gardena, vakantiepakketten tegen voordelige prijzen in hotels en appartementen in Ortisei, Santa Cristina en Selva di Val Gardena
Paginasecties
Alleghe
Aan de noordkant van de regio Veneto, in de smalle Agordina-vallei, een paar kilometer ten zuiden van de Marmolada, ligt de stad Alleghe (974 m), in het oosten afgesloten door het overhangende Civetta-massief dat het scheidt van de gemeente Veneto. Zoldo Alto, terwijl het westen wordt gekalmeerd door het kalme water van het gelijknamige Alleghe-meer. De eerste historische herinnering aan Alleghe dateert uit een bul van paus Lucius III uit 1185, die de territoriale heerschappij van de bisschop van Belluno (toen, net als nu, de hoofdstad van de provincie) over de Alleghe-kapel bevestigt. Hieruit kunnen we afleiden dat er in de XNUMXe eeuw al een grote berggemeenschap bestond, zozeer zelfs dat er een kapel nodig was voor religieuze functies in het hele gebied. Dit document zou ook de hypothesen van lokale historici ondersteunen, volgens welke de eerste bewoners van deze plaatsen vluchtelingen uit het Noorden zouden zijn geweest, onder druk gezet door de barbaarse invasies. Het bewoonde centrum van Alleghe bestond vóór de vorming van het meer uit een groep dorpen gelegen op de vallei en op de laterale hellingen van de Cordevole-stroom.
«Op 11 januari 1771 viel er een enorme aardverschuiving van de berg Spitz, waardoor de hele valleibodem werd begraven. De duisternis was urenlang gevallen toen de berg bewoog. Een paar tientallen seconden scheidden het begin van de aardverschuiving van de impact op de vallei; de inwoners van Riete, Marin en Fusine hadden slechts tijd om het schudden van de grond waar te nemen voordat ze beseften dat de dood snel naar hun huizen daalde. Toen de bergen eromheen de echo van het geproduceerde geluid niet meer terugzonden, was alles al volbracht: een mantel van wit stof breidde zich uit over de zwangere stilte van de vallei, hier en daar alleen onderbroken door het rollen van de laatste nederzettingen.
Zo wordt een nachtelijke tragedie van ruim 200 jaar geleden beschreven, waaruit het meer van Alleghe ontstond. De kolossale dam van puin die werd gevormd, stopte de lagere toestroom van water uit de stroom, die omhoog steeg, totdat deze, nadat hij de ruïnes zelf had overwonnen, zijn loop weer kon hervatten. Door de jaren heen heeft Alleghe, profiterend van het potentieel dat de bergen op het gebied van wintersport bieden, een nieuw toeristenseizoen meegemaakt, waardoor het vandaag de dag een van de bekendste, gewaardeerde en bezochte resorts door liefhebbers is. Een zespersoons gondellift brengt je van Alleghe naar Piani di Pezzè van waaruit alle liften en pistes van dit deel van het Civetta Ski District vertrekken.
Moderne skiliften en een ultramodern geprogrammeerd sneeuwsysteem zorgen ervoor dat u van december tot april in alle rust kunt skiën. De pistes zijn geschikt voor alle soorten skiërs; In de sneeuwkleuterschool kunnen ouders en kinderen optimaal genieten van de sneeuw en de zon. Degenen die willen leren, kunnen twee skischolen tot hun beschikking vinden met een professionele en georganiseerde groep instructeurs voor zowel privé- als groepslessen of voor degenen die nieuwe disciplines willen experimenteren zoals carven, telemark en snowboarden.
Zoldo – Palafavera
Gelegen aan de andere kant van het district dan Alleghe, vormt Zoldo con Palafavera een belangrijk onderdeel van waaruit Ski Civetta zich ontwikkelde.
De geboorte van de Zoldana-bevolking heeft vandaag de dag nog steeds een onzekere oorsprong; de eerste vermelding in de geschiedenis dateert van eind 1100 in een pauselijke bul waarin de Pieve di S. Floriano “et distrectu ipsius Zaoldi” wordt toegekend aan de bisschop van Belluno. Historici beweren dat de vallei werd bewoond door een Noordse bevolking, in hun uitbreiding aan deze kant van de Alpen. Het is echter zeker dat de eerste nederzettingen plaatsvonden via de noordelijke passen voor het gebruik van weilanden en vervolgens voor de exploitatie van ijzer en ijzer. loodmijnen.
Mijnen, wateren en bossen behoren toe aan de bisschop van Belluno en komen vervolgens in 1400 onder de heerschappij van de Venetiaanse Republiek, vertegenwoordigd in Zoldo door een kapitein, elk jaar gekozen uit de edelen van Belluno en geïnstalleerd in het "Palazzo del Capitanato", nog steeds bestaande en via aanpassing voor de realisatie van het "Nagelmuseum", uniek in zijn soort.
De bewerking van ijzer, deels gewonnen in de Zoldane-mijnen, deels afkomstig uit nabijgelegen afzettingen voorbij de Staulanza-pas, werd voornamelijk gekenmerkt door de productie van spijkers. Spijkers in verschillende vormen, voor verschillende doeleinden, van spijkers voor schoenen tot verschillende maten voor meubels en constructie, van de karakteristieke typen voor boten tot de enorme spijkers voor het bevestigen van boomstammen aan de oevers, ze kwamen uit de vallei en gingen verder de vlotten langs de Piave waren gericht op de vlakte van Venetië.
Sinds 1500 bestaat het embleem van het gebied in feite uit het aambeeld en de hamer, symbolische verwijzingen naar de ijzerbewerking die zich ook heeft uitgebreid en gespecialiseerd in de vervaardiging en export van gereedschappen die onmisbaar zijn voor andere activiteiten in de bergen en in het platteland, zoals schoffels, schoppen, bijlen, bijlen en ander gereedschap voor bos- en landbouwwerkzaamheden.
Deze activiteit was de belangrijkste en niet rijke bron van inkomsten voor de Zoldani van 1200 tot het einde van de 1800e eeuw, toen de producten van de "Zoldana Industrial Society", die werk gaf aan ongeveer 500 arbeiders in 35 werkplaatsen, zich onderscheidden in de Nationale tentoonstellingen van Turijn en Milaan.
In de tussentijd, terwijl ze de werkrelaties met de Republiek Venetië voortzetten, vonden veel Zoldani daar werk en onderscheidden ze zich als "meesterscheepsbouwers" in de "squesi" (scheepswerven) als bouwers en leveranciers van gewone en luxe gondels en boten in elke vorm.
Uit een registratiekantoor uit de tweede helft van de 700e eeuw blijkt dat meer dan de helft van de werknemers die in deze banen op de Venetiaanse scheepswerven werkzaam waren, afkomstig was uit Belluno en vooral uit Zoldo.
Tegen het einde van de vorige eeuw kende de economie van de vallei, die dus bestond uit ijzerbewerking en de productie van de onmisbare steenkool, een onvermijdelijke ineenstorting: twee rampzalige overstromingen (1882 en 1890) verwoestten de werkplaatsen langs de waterlopen en het was het begin van de industriële productie die met machines gemaakte nagels tegen concurrerende prijzen aanbood. De "Industriële Maatschappij" ging failliet en de droevige immigratieperiode begon: Zoldo was ontvolkt! Hele gezinnen, die hun bezittingen hadden verkocht, verlieten de Vallei voor een emigratie zonder terugkeer naar de Verenigde Staten, Argentinië en Brazilië.
De houthakkers, metselaars en timmerlieden van Zoldo vertrouwden de landbouw en het veeteelt toe aan vrouwen en kinderen, en bereikten zo Frankrijk, Roemenië, Oostenrijk en Duitsland. Rondtrekkende verkopers van gebakken peren en zoetigheden verspreidden zich in de wintermaanden over de steden van Noord-Italië. Met bewonderenswaardige vindingrijkheid en een onvoorspelbaar karakter openden de eerste ijssalons in Wenen, Boedapest en Pruisen. Maar het was in de periode tussen de twee wereldoorlogen dat de vindingrijkheid en organisatorische vaardigheden van de Zoldo, die al door de geschiedenis heen waren aangetoond, zich openbaarden met de opening van ijssalons in de belangrijkste steden en dorpen van Noord-Italië, Oostenrijk, België, Spanje en vooral Duitsland.
De emigratie, vrijwel uitsluitend gericht op de Duitstalige landen, kende zijn grootste expansie, die nog steeds aan de gang is met interessante voordelen voor de economie van de hele vallei en gaf, onder impuls van enkele ondernemende ondernemers, leven aan wat momenteel de toeristische sector is. .
De gelukkige intuïtie van een eerste groep emigranten om Zoldo te versterken met de bouw van de eerste skiliften in 1963 en adequate hotelfaciliteiten. Door de jaren heen heeft er een voortdurende ontwikkeling plaatsgevonden op het gebied van fabriekstechniek en accommodatie in het gebied met geavanceerde systemen in beide sectoren, waardoor de Zoldo-vallei met Palafavera een van de meest populaire en populaire winterresorts in het hele Dolomietengebied is geworden. .
Palafavera, een paar kilometer van de hoofdstad van Zoldo, Pecol di Zoldo, speelt een zeer belangrijke rol voor het district: in feite de verbinding waardoor de steden Zoldo, Alleghe en Selva di Cadore 80 km aan pistes kunnen aanbieden. Vermeldenswaard voor het kleine stadje Palafavera is de 2000-piste, een van de meest opwindende en spectaculaire in het hele skigebied.
Een van de belangrijkste kenmerken van Zoldo betreft het nachtskiën. Er zijn 5 km verlichte pistes om zelfs 's nachts te skiën. Voor iedereen die nooit tevreden is met skiën: de 12-persoons gondellift ondersteunt de 4 verlichte pistes voor eindeloos plezier.
Selva di Cadore
In de prehistorie was dit gebied volledig bedekt door een dicht bos dat een hoogte bereikte die ver boven de huidige lag en er was geen spoor van de open plekken waar nu de bewoonde centra liggen, omgeven door grazende weiden en akkers. Deze immense bossen, doorkruist door talloze beken (Fiorentina, Codalonga, Cordon, Loschiesuoi...) beladen met water van de nabijgelegen gletsjers, voorzagen enkele avontuurlijke jagers van wild, waarvan de meeste op doorreis waren.
Zoals blijkt uit de neolithische/eneolithische vindplaats Mandriz, bestond er al veeteelt vóór het einde van het eerste millennium voor Christus, maar vanaf deze periode begon de vallei geleidelijk bevolkt te worden. Jagers en herders met hun kudden begonnen de weilanden in de gebieden van Passo Giau, in Possesedera en Fertazza, in Staulanza, Forada en Forcella Roan te bezoeken.
Vanaf de 1558e eeuw werden de agro-bosbouw-pastorale activiteiten vergezeld door ambachtelijke en industriële ijzerwinningsactiviteiten. Dit leidde tot aanzienlijke immigratie en de start van nieuwe bedrijven zoals houtskoolbranders of smeden, waarvoor zelfs een gieterij functioneerde. In de loop van de decennia zijn de activiteiten rond de winning van mineralen uit de aarde steeds consistenter geworden. De ijzerafzettingen bevonden zich in het gebied van Colle S. Lucia, in het noordwesten, een gebied waar het kasteel van Andraz lag, waarvan de feodale heer de bisschop van Bressanone de eigenaar van de mijnen was. Bij het kasteel stonden enkele ovens waarin de mineralen vervolgens werden verwerkt; andere ovens bestonden in de valleien van Agordo en Zoldo. In XNUMX liet kardinaal Madruzo een nieuwe weg aanleggen om de mijnen met de ovens in Val Badia te verbinden via de Valparolapas, een weg die een belangrijke handelsroute werd tussen Tirol en de Serenissima.
Met de stopzetting van de mijnbouwactiviteiten, die ongeveer een paar eeuwen geleden plaatsvond, was er een aanzienlijke economische verarming die een sterke emigratie veroorzaakte. Desondanks zorgden de agro-bosbouw-pastorale activiteiten voor het levensonderhoud dat nodig was voor het voortbestaan van deze dorpen.
Vanaf de jaren 60 van de vorige eeuw begon de vallei langzaam maar geleidelijk, in combinatie met de toeristenstromen die verband hielden met skiën en wandelen, weer te bloeien.
Tegenwoordig behoudt de Val Fiorentina, open en gastvrij voor toeristen, zijn rijke tradities en zijn eeuwenoude cultuur, waar het trots op is.
Selva di Cadore is een van de belangrijkste toeristische resorts in Val Fiorentina. Zelfs vanuit Selva di Cadore kun je het Civetta Ski District ‘aanvallen’, bijvoorbeeld met de helling die vanuit Cima Fertazza afdaalt naar Pescul, een charmant en oud dorpje Selva.
Vanuit Pescul ben je dus met de vierzits stoeltjeslift met automatische koppeling in een paar minuten boven en van hieruit maak je, net als op de andere plekken, verbinding met de rest van de Wijk. Naast alpineskiën biedt Selva di Cadore prachtige ringen voor langlaufen, waar ook internationale wedstrijden worden gehouden. Liefhebbers kunnen genieten van prachtige routes ondergedompeld in een sprookjesachtig landschap.
1 populaire reacties
Gevarieerd gebied, met goed onderhouden pistes (inclusief nachtskiën) en spectaculaire landschappen; vanaf hier is het mogelijk om de Great War Tour in 1 of 2 dagen te doen (aanbevolen) Uitstekende hutten met een ruime keuze aan verfrissing, massaskiën bestaat hier niet, met uitzondering van een paar dagen per jaar zijn er geen wachtrijen bij de liften. Het enige minpunt is dat de toeristische voorzieningen in het dal, op enkele na, niet zo goed zijn. Als een gebied als dit in Alto Adige zou liggen zou het zeker de top zijn, beter dan San Candido, Sesto in Pusteria en vele anderen.