W sercu Dolomitów Dystrykt Civetta wywodzi się z regionu Veneto i obejmuje duże terytorium z nieskażonym krajobrazem pełnym sugestii; Alleghe, Zoldo, Selva di Cadore i Palafavera to główne miejscowości Powiatu otoczone wspaniałą panoramą Dolomitów, z Monte Civetta i Pelmo, które można uznać za serce samych Dolomitów. Od końca XIX wieku w te góry przybyło wielu pisarzy, poetów, a przede wszystkim alpinistów i wspinaczy, wszyscy zachwyceni widokiem zaczerwienionych skał o świcie i zmierzchu, zafascynowani nienaruszoną przyrodą tych dolin.
Monte Civetta wywierała wówczas naprawdę szczególny urok, przede wszystkim ze względu na majestat i zawrotną wielkość swoich murów. Na początku XX wieku turyści – angielscy odkrywcy, a potem słynni alpiniści szkoły bawarskiej – z sukcesem podejmowali próby wspinaczki po ścianach Civetty. W sierpniu 900 roku Emil Solleder i Gustav Lettembauer podpisali pierwszą w historii światowego alpinizmu kodyfikację szóstego stopnia.
Ale Monte Civetta inspirowała nie tylko wspinaczy, jak powiedzieliśmy, ale także wielu pisarzy, zwłaszcza poetów, inspirowało się tą ścianą. Giosuè Carducci, bywalca tych miejsc latem, napisał w 1866 roku:
„ Jestem tu, wśród prawdziwych Alp, u stóp Civetty, góry, która wbrew swojej nazwie jest przepięknie majestatyczna, z wiecznymi śniegami i lodowcami w piersiach, a wieczorem, gdy słońce jest już nisko nad naszym światem, wciąż oświetla swoje iglice i szczyty fantastycznym różowym światłem, a ona, góra, wygląda jak wielka cytadela Tytanów, rozświetlona na uroczystość powitania ukojonych bogów ”. Inny konkretny i wyrafinowany obraz tej góry, jedynej w swoim rodzaju, dociera do nas za sprawą słów znakomitego alpinisty H. Kiene: „ Civetta, góra pożądania, góra marzeń! Twoje imię po niemiecku oznacza sowę, a także czarodziejkę, piękną, nieśmiałą, czarującą. Jesteście obiema. Z odrobiną wyobraźni, pochodzącej z Livinalongo, można rozpoznać w tobie tego wielkiego ptaka z półotwartymi skrzydłami, przycupniętego na baśniowej księdze alpejskiego świata, która została uznana za symbol mądrości. i wiedzy. » Ale dla wielu – dodajemy – symbolizuje ona również uwodzicielską, zalotną kobietę, która obojętna i pogardliwa kontempluje swe piękno w błękitnym lustrze jeziora Alleghe i cicho poszukuje odważnych czcicieli, którzy przezwyciężą kaprysy jej niedostępności na wielu niebezpiecznych ścieżkach prowadzących na wspaniały szczyt.
Zatem Civetta i Pelmo, giganci Dolomitów w centrum jednego z najbardziej znanych środowisk na świecie; otoczeni przez Grupę Sella, Pale di S. Martino, Tofane, góry otaczające Cortinę d'Ampezzo i Marmoladę, widzieli szczególnie piękny teren narciarski wznoszący się na ich stokach!
Ski Civetta stała się największym terenem narciarskim w regionie Veneto, położonym pomiędzy Marmoladą a Cortina D'Ampezzo, łączącym ośrodki narciarskie Alleghe, Zoldo, Selva di Cadore i Palafavera.
Odkryj najlepsze oferty na śnieżny urlop w najlepszych alpejskich domkach i schroniskach w Dolomitach, najlepszych obiektach zanurzonych w sercu Dolomitów, w typowo alpejskim stylu.
Odkryj najlepsze oferty wakacyjne u podnóża Dolomitów w Val Gardena, pakiety wakacyjne w korzystnych cenach w hotelach i apartamentach w Ortisei, Santa Cristina i Selva di Val Gardena
Sekcje strony
Przytwierdzać
Na północnym krańcu regionu Veneto, w wąskiej dolinie Agordina, kilka kilometrów na południe od Marmolady, leży miasto Alleghe (974 m npm), zamknięte od wschodu wystającym masywem Civetta, który oddziela je od gminy Zoldo Alto, a zachód uspokajają spokojne wody jeziora Alleghe o tej samej nazwie. Pierwsza wzmianka historyczna o Alleghe sięga bulli papieża Lucjusza III z 1185 roku, która potwierdza zwierzchnictwo terytorialne biskupa Belluno (wówczas i obecnie stolicy prowincji) nad kaplicą Alleghe. Można z tego wywnioskować, że duża społeczność górska istniała już w XII wieku do tego stopnia, że na całym obszarze potrzebna była kaplica do sprawowania funkcji religijnych. Dokument ten potwierdzałby także hipotezy lokalnych historyków, według których pierwszymi mieszkańcami tych miejsc byliby uchodźcy z Północy, naciskani przez najazdy barbarzyńców. Zamieszkane centrum Alleghe przed powstaniem jeziora składało się z grupy wiosek położonych w dnie doliny i na bocznych zboczach potoku Cordevole.
„11 stycznia 1771 roku z góry Spitz spadło ogromne osuwisko, zasypując całe dno doliny. Ciemność zapadła na wiele godzin, gdy góra się poruszyła. Kilkadziesiąt sekund dzieliło początek osuwiska od uderzenia w dno doliny; mieszkańcy Riete, Marin i Fusine zdążyli jedynie dostrzec drżenie ziemi, zanim zdali sobie sprawę, że śmierć szybko zbliża się do ich domów. Kiedy okoliczne góry nie wysyłały już echa wytwarzanego hałasu, wszystko było już dokonane: płaszcz białego pyłu uniósł się nad ciężarną ciszą doliny, tu i ówdzie przerywaną jedynie przez rolowanie się ostatnich osad.
Tak opisuje się nocną tragedię sprzed ponad 200 lat, z której narodziło się jezioro Alleghe. Utworzona kolosalna tama z gruzu zatrzymała dolny dopływ wody z wznoszącego się strumienia, aż pokonując same ruiny, mógł ponownie wznowić swój bieg. Na przestrzeni lat Alleghe, korzystając z potencjału, jaki oferują góry w zakresie sportów zimowych, przeżyło nowy sezon turystyczny, co dziś plasuje je w gronie najbardziej znanych, cenionych i chętnie odwiedzanych przez pasjonatów kurortów. Z Alleghe do Piani di Pezzè można dojechać sześcioosobową koleją gondolową, skąd odjeżdżają wszystkie wyciągi i stoki tej części terenu narciarskiego Civetta.
Nowoczesne wyciągi narciarskie i najnowocześniejszy programowany system naśnieżania pozwalają na spokojną jazdę na nartach od grudnia do kwietnia. Stoki są odpowiednie dla wszystkich typów narciarzy; przedszkole śnieżne pozwala rodzicom i dzieciom w pełni cieszyć się śniegiem i słońcem, a chcący się uczyć, znajdą do swojej dyspozycji dwie szkoły narciarskie z profesjonalną i zorganizowaną kadrą instruktorską do zajęć prywatnych i grupowych lub dla tych, którzy chcą eksperymentować z nowymi dyscyplinami takich jak carving, telemark i snowboard.
Zoldo – Palafavera
Położona po przeciwnej stronie dzielnicy od Alleghe, Zoldo con Palafavera stanowi ważną część, z której rozwinęła się Ski Civetta.
Narodziny populacji Zoldany nadal mają niepewne pochodzenie; jego pierwsza wzmianka w historii pochodzi z końca 1100 roku, w bulli papieskiej, która przypisuje biskupowi Belluno Pieve di S. Floriano „et distrectu ipsius Zaoldi”. Historycy twierdzą, że na przedłużeniu po tej stronie Alp dolinę zamieszkiwała ludność nordycka, pewnym jest jednak, że pierwsze osadnictwo powstało przez północne przełęcze w celu wykorzystania pastwisk, a następnie eksploatacji złóż żelaza i kopalnie ołowiu.
Kopalnie, wody i lasy należą do biskupa Belluno, a następnie w 1400 roku przechodzą pod panowanie Republiki Weneckiej, reprezentowanej w Zoldo przez kapitana, wybieranego co roku spośród szlachty Belluno i instalowanego w „Palazzo del Capitanato”, nadal istniejącym oraz poprzez adaptację na potrzeby realizacji „Muzeum Paznokci”, jedynego w swoim rodzaju.
W istocie obróbka żelaza, częściowo wydobywanego w kopalniach Zoldane, częściowo sprowadzanego z pobliskich złóż za przełęczą Staulanza, charakteryzowała się głównie produkcją gwoździ. Gwoździe o różnych kształtach, o różnym zastosowaniu, od gwoździ do obuwia, po różne rozmiary dla mebli i budownictwa, od charakterystycznych typów do łodzi, po ogromne gwoździe do mocowania pni na brzegach, wychodziły z doliny i szły dalej tratwy wzdłuż Piave skierowane w stronę równiny Wenecji.
Od 1500 roku godło tego obszaru faktycznie składa się z kowadła i młota, co jest symbolicznym nawiązaniem do obróbki żelaza, która rozszerzyła się i specjalizowała także w produkcji i eksporcie narzędzi niezbędnych do innych prac w górach i na wsi. wiejskich, takich jak motyki, łopaty, siekiery, siekiery i inne narzędzia do prac leśnych i rolniczych.
Działalność ta była głównym i niezbyt bogatym źródłem dochodu Zoldani od roku 1200 aż do końca XIX wieku, kiedy to wyroby „Towarzystwa Przemysłowego Zoldana”, które dawało pracę około 1800 robotnikom zatrudnionym w 500 warsztatach, wyróżniły się w Wystawy Narodowe w Turynie i Mediolanie.
W międzyczasie, kontynuując współpracę z Republiką Wenecką, wielu Zoldani znalazło tam zatrudnienie i wyróżniło się jako „mistrzowie stoczni” w „squesi” (stoczniach), budowniczowie i dostawcy powszechnych i luksusowych gondoli oraz łodzi wszelkich kształtów.
Z urzędu stanu cywilnego z drugiej połowy XVIII w. wynika, że ponad połowa robotników zatrudnionych na tych stanowiskach w stoczniach weneckich pochodziła z Belluno, a zwłaszcza z Zoldo.
Pod koniec ubiegłego wieku gospodarka doliny, składająca się zatem z obróbki żelaza i produkcji niezbędnego węgla, uległa nieuniknionemu załamaniu: dwie katastrofalne powodzie (1882 i 1890) zniszczyły warsztaty zlokalizowane wzdłuż cieków wodnych i był początkiem produkcji przemysłowej, która oferowała gwoździe wykonywane maszynowo po konkurencyjnych cenach. „Społeczeństwo Przemysłowe” zbankrutowało i rozpoczął się smutny okres imigracji: Zoldo zostało wyludnione! Całe rodziny, sprzedając swój majątek, opuszczały Dolinę na bezpowrotną emigrację z celami do Stanów Zjednoczonych, Argentyny, Brazylii.
Powierzając uprawę pól i hodowlę zwierząt kobietom i dzieciom, drwale, murarze i cieśle z plemienia Zoldo dotarli do Francji, Rumunii, Austrii i Niemiec. Uliczni sprzedawcy pieczonych gruszek i słodyczy rozprzestrzenili się po miastach północnych Włoch w miesiącach zimowych. Z godną podziwu pomysłowością i nieprzewidywalnością, pierwsze lodziarnie powstały w Wiedniu, Budapeszcie i Prusach. Jednak to w okresie międzywojennym zaradność i zdolności organizacyjne ludu Zoldo, widoczne już w całej jego historii, ujawniły się wraz z otwarciem lodziarni w głównych miastach północnych Włoch, Austrii, Belgii, Hiszpanii, a zwłaszcza Niemiec.
Emigracja, skierowana niemal wyłącznie do krajów niemieckojęzycznych, przeżyła swój największy rozwój, który trwa nadal, niosąc ciekawe korzyści dla gospodarki całej doliny i dała życie, pod wpływem niektórych przedsiębiorczych przedsiębiorców, temu, czym jest obecnie branża turystyczna .
Szczęśliwa intuicja pierwszej grupy emigrantów wzbogaciła Zoldo budową pierwszych wyciągów narciarskich w 1963 roku i odpowiednim zapleczem hotelowym. Przez lata nastąpił ciągły rozwój inżynierii i zakwaterowania w okolicy dzięki najnowocześniejszym systemom w obu sektorach, co sprawiło, że Dolina Zoldo wraz z Palafaverą stała się jednym z najpopularniejszych i najpopularniejszych ośrodków zimowych w całym obszarze dolomitów .
Palafavera, kilka kilometrów od głównego miasta Zoldo, Pecol di Zoldo, odgrywa bardzo ważną rolę dla dystryktu: w rzeczywistości jest to połączenie, które pozwala miastom Zoldo, Alleghe i Selva di Cadore zaoferować 80 km tras narciarskich. W małym miasteczku Palafavera warto zwrócić uwagę na stok 2000, jeden z najbardziej ekscytujących i spektakularnych na całym terenie narciarskim.
Jedną z głównych cech Zoldo jest jazda na nartach nocą. Do dyspozycji jest 5 km oświetlonych tras zjazdowych, na których można jeździć także nocą, a dla wszystkich, którzy nigdy nie przestają jeździć na nartach, 12-osobowa kolej gondolowa obsługuje 4 oświetlone stoki, zapewniając niekończącą się zabawę.
Las Cadore
W czasach prehistorycznych obszar ten był w całości porośnięty gęstym lasem, który sięgał wysokości znacznie powyżej obecnego i nie było śladu po polanach, na których obecnie znajdują się zamieszkałe ośrodki, otoczonych pastwiskami i polami uprawnymi. Te ogromne lasy przecięte licznymi strumieniami (Fiorentina, Codalonga, Cordon, Loschiesuoi…), napełnione wodą z pobliskich lodowców, zaopatrywały niektórych żądnych przygód myśliwych w zwierzynę łowną, głównie przechodzącą przez nie.
Jak świadczy neolityczne/eneolityczne stanowisko w Mandriz, pasterstwo istniało już przed końcem pierwszego tysiąclecia p.n.e., ale to właśnie od tego okresu dolina zaczęła się stopniowo zaludniać. Myśliwi i pasterze ze swoimi stadami zaczęli odwiedzać pastwiska w okolicach Passo Giau, w Possesedera i Fertazza, w Staulanza, Forada i Forcella Roan.
Od XIII w. do działalności rolniczo-leśno-pasterskiej dołączyła rzemieślnicza i przemysłowa działalność wydobywcza żelaza. Doprowadziło to do znacznej imigracji i powstania nowych przedsiębiorstw, takich jak wypalanie węgla drzewnego czy kowalstwo, dla których funkcjonowała nawet odlewnia. Na przestrzeni dziesięcioleci działania związane z wydobywaniem minerałów z ziemi stawały się coraz bardziej konsekwentne. Złoża żelaza znajdowały się w rejonie Colle S. Lucia, na północnym zachodzie, w rejonie, gdzie znajdował się zamek Andraz, którego feudalny władca biskup Bressanone był właścicielem kopalń. W pobliżu zamku znajdowały się piece, w których następnie przetwarzano minerały; inne piece istniały w dolinach Agordo i Zoldo. W 1558 roku kardynał Madruzo kazał zbudować nową drogę łączącą kopalnie z piecami w Val Badia przez przełęcz Valparola, drogę, która stała się ważnym szlakiem handlowym między Tyrolem a Serenissimą.
Wraz z zaprzestaniem działalności górniczej, które miało miejsce około kilku wieków temu, nastąpiło znaczne zubożenie gospodarcze, które spowodowało silną emigrację. Mimo to działalność rolno-leśno-pasterska zapewniała wyżywienie niezbędne do przetrwania tych wsi.
Począwszy od lat 60-tych ubiegłego wieku, powoli, ale stopniowo, w połączeniu z ruchami turystycznymi związanymi z narciarstwem i turystyką pieszą, dolina zaczęła ponownie się rozwijać.
Dziś Val Fiorentina, otwarta i przyjazna dla turystów, zachowuje swoje bogate tradycje i tysiącletnią kulturę, z której jest dumna.
Selva di Cadore to jeden z głównych ośrodków turystycznych w Val Fiorentina. Nawet z Selva di Cadore można „zaatakować” ośrodek narciarski Civetta, na przykład stokiem, który z Cima Fertazza schodzi do Pescul, uroczej i starożytnej wioski Selva.
Dlatego z Pescul czteroosobową koleją krzesełkową z automatycznym sprzęgiem można w kilka minut wjechać na szczyt i stąd, podobnie jak w innych miejscach, można połączyć się z resztą dzielnicy. Oprócz narciarstwa zjazdowego Selva di Cadore oferuje piękne ringi do narciarstwa biegowego, na których odbywają się także międzynarodowe zawody. Entuzjaści będą mogli cieszyć się wspaniałymi trasami zanurzonymi w bajkowym krajobrazie.
1 popularnych komentarzy
Urozmaicony teren, z dobrze utrzymanymi stokami (w tym narciarstwo nocne) i spektakularnymi krajobrazami; stąd można w 1-2 dni pokonać Great War Tour (zalecane) Świetne schroniska z szeroką ofertą na odpoczynek, masowa jazda na nartach tu nie istnieje, poza kilkoma dniami w roku nie ma kolejek przy windy. Jedyną wadą jest to, że infrastruktura turystyczna w dolinie, z wyjątkiem kilku, nie jest zbyt dobra.Gdyby taki obszar znajdował się w Górnej Adydze, byłby z pewnością na szczycie, lepszy niż San Candido, Sesto w Pusteria i wiele innych inni.